Vlekje

 

Elke kennismaking tussen een nieuwe peuter en mij begint meestal met: wat heb jij daar?

 

Ik heb namelijk al zolang ik weet een bruine moedervlek op mijn hals. Een bruin knopje waar ooit een collega van zei: Ik zou het weghalen, het staat lelijk. Maar het zit mij niet in de weg en op een litteken zit ik ook niet  te wachten. En ja ik houd al mijn vlekjes en oneffenheden in de gaten.

 

Elke ontmoeting tussen peuter en vlek verloopt bijna altijd hetzelfde. “Wat is dat?,  Is dat auw?”

Daarna wordt het met die kleine vingertjes onderzocht. Er wordt op gedrukt, tja misschien verwachten ze dat er dan iets gebeurt. Of er wordt aan getrokken want stel je voor dat het eraf kan. Vervolgens na deze sessie krijgt het vlekje een naam: pastavlek, rozijntje, vlekje

En dan is het onderzoek blijkbaar klaar en wordt er niet meer naar gekeken en vlekje heeft even rust tot de volgende nieuwe peuter.

 

Tja waarom zou ik de onderzoeksdrift van de peuters tegengaan door het operatief te laten verwijderen. Veel te grappig. Dus sorry collega mocht het irriteren dan kijk je ergens anders naar.

Ik heb groene ogen dat schijnt ook bijzonder te zijn.

 

Groet,

Willemijn

 

Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Romy (donderdag, 12 juli 2018 13:33)

    GE-WEL-DIG!!! ��

  • #2

    Renate (donderdag, 12 juli 2018 22:42)

    Ja hahaha kids zijn zo grappig
    En eerlijk
    En nieuwsgierig .

  • #3

    Johan de buurman (zondag, 15 juli 2018 10:34)

    Wat een leuk verhaal. Een vlekje wat mij nog nooit is opgevallen, maar nu ga ik er eens op letten.
    Dus je hebt kans dat ik eerdaags met een smoes aanbel. "Dag buurvrouw. Heb jij een kopje suiker voor me?".

  • #4

    Lena v.d. Hoorn (zondag, 15 juli 2018 11:19)

    Wat een zaligheid die kinderen. Ik kan mij helemaal in jou verplaatsen.
    Als jij dit als een aanknopingspunt met de kinderen hebt en dat plekje kan
    verder geen kwaad, mooi laten zitten.